Artyści

Oberländer Hans, budowniczy

Budowniczy z Sambora w l. 1860-67 prowadizł odbudowę klasztoru i cerkwi w Ławrowie.

Oberlinder Jan, mistrz murarski

Po r. 1760 prowadził, wraz z pomocnikami Piotrem Kapustyńskim i Grzegorzem Strzelbickim, budowę szkoły przy kościele Jezuitów (później Bernardynów) w Samborze, wg projektu ks. Józefa Karsznickiego SJ.

Obmińska-Wieczorkowa Irena (ur. 1900-?), architekt

Żona architekta Erwina Wieczorka (1897-1962). Córka architekta Tadeusza Obmińskiego (1874-1932). Absolwentka Wydziału Architektonicznego Politechniki Lwowskiej (1923). Zaprojektowała kościół w Światarzowie, budowany od r. 1927.

Obmiński Tadeusz (1874-1932), architekt

Architekt, prof. i rektor Politechniki Lwowskiej, ojciec Ireny Wieczorkowej. W r. 1903, na zlecenie abpa Józefa Bilczewskiego (aby „nie dopuścić wedle możności do stawiania kościółków niestylowych”), opracował typowe projekty kościołów (na 200, 400 i 600 osób), które zostały powielone i były wypożyczane przez kurię do użytku inwestorów (projekty zostały też opublikowane w r. 1904 w lwowskim „Czasopiśmie Technicznym”). Koncepcje Obmińskiego zyskały ogromne uznanie i były wielokrotnie realizowane (z bardzo różnym stopniem wierności w stosunku do projektów), przede wszystkim w ciągu dekady 1904-1914, ale sporadycznie jeszcze w okresie międzywojennym. Na podst. wersji na 200 osób powstały kaplice i kościoły w: Bartatowie (parafia Obroszyn, 1911), Bogdanówce (parafia Podwołoczyska; 1909), Delawie (1912), Dobropolu (parafia Wiśniowczyk; 1904), Jaśniszczu (parafia Podkamień; 1905), Piłatkowcach (parafia Jezierzany; pośw. 1909), Rasztowcach (1911- 1913), na przedmieściu Święty Jan w Kołomyi (1910), w Załawiu (parafia Podhajczyki Justynowe; 1933-1935) i Żabiem (Parafia Kosów; 1909). Wersję na 400 osób zrealizowano w: Białobożnicy (1904-1907), Ceniawie k. Kołomyi (1904-1910), Hleszczawie (1907-1908), Jaremczu (parafia Delatyn; 1910, konsekracja 1913) i Zadwórzu (1907 lub 1908), a na 600 osób - w Bełzie „na Zameczku” (1907-1911), Brześcianach (1912-1914) i Trościańcu Wielkim (ukończony 1906). W Ładyczynie skompilowano rzut kościoła na 600 osób z fasadą kościoła na 400 osób (1913-1914, 1921-1922), w kaplicy w Germakówce (parafia Krzywcze, 1907) - rzut wersji na 600 osób z fasadą wersji na 200 osób, a w drewnianym kościele w Rybnie (parafia Kuty, 1928-1934) - elementy projektów świątyń na 200 i na 400 osób. Obmiński zaprojektował drewnianą kaplicę w Odajach (parafia Markowce), utrzymaną w niezwykle malowniczych formach (budowa 1925). W r. 1930 wziął udział w konkursie na projekt kościoła Matki Boskiej Ostrobramskiej na Łyczakowie we Lwowie i jego projekt został przyjęty do realizacji. Wielokrotnie podejmował prace w obiektach zabytkowych, w niektórych przypadkach silnie ingerując w historyczne struktury budowli. W latach 1907-1930 kierował pracami konserwatorskimi w katedrze łacińskiej we Lwowie (m.in. w r. 1908 odnowieniem kaplicy Boimów). Gruntownie przebudował kościół w Kałuszu, nadając mu formy neogotyckie (1910-1912). W r. 1912 opracował projekt przebudowy kościoła parafialnego w Samborze, przewidujący m.in. dodanie po bokach korpusu kopułowych kaplic, zrealizowany tylko częściowo (zróżnicowanie wysokości dachu nad nawą gł. i prezbiterium) w latach 1921-1930. W r. 1916 wg jego projektu wykonano odwodnienie terenu przy kościele Św. Jana Chrzciciela we Lwowie. Wg zapisu w inwentarzu kościoła w Śniatynie wykonał projekt jego przebudowy (zapewne nadał jej tylko ogólny kierunek, gdyż właściwy projekt był dziełem Erwina Wieczorka i Ireny z Obmińskich Wieczorkowej). Pozostały po nim liczne niezrealizowane projekty: kościoła w Stanisławowie (kościół Matki Boskiej Nieustającej Pomocy „Ave Maria”?; przed 1903?), domu rekolekcyjnego Jezuitów przy ul. Dunin-Borkowskich we Lwowie (1906), kościoła w Czamuszowicach (ok. 1919-1920).

Obrocki Jan (notowany od r. 1762, zm. przed 1800?), rzeźbiarz

Rzeźbiarz lwowski. Odegrał bardzo istotną rolę w realizacji programu barokizacji wnętrza katedry łacińskiej we Lwowie za czasów abpa Wacława Hieronima Sierakowskiego, wykonując przede wszystkim liczne prace w stiuku. W latach 1769-1770 wykonał stiuki pod chórem i rozpoczął pracę nad „katedrą” (prawdopodobnie tymczasowym tronem biskupim) oraz nad ufundowanym przez abpa Sierakowskiego okazałym marmurowym epitafium, poświęconym jego poprzednikom. W latach 1769-1771 pobierał wypłaty za wykonanie części dekoracji rzeźbiarskiej ołtarza gł., w tym za robotę „ornamentu ołtarza” oraz „Providencii” (zapewne zwieńczenia). W r. 1771 otrzymał należność za 9 „gron” do sklepienia pozłoconych przez jednego ze Stroińskich. W r. 1772 zobowiązał się „dorobić geniuszów pięć z drzewa w promieniach cum insignis”, przeznaczonych do umieszczenia nad arkadami prowadzącymi do kaplic przylegających do naw bocznych, a także wykonać gipsowe serafiny (16) w obłokach do tychże kaplic, anioły (4) „do arkad kaplic średnich” oraz postacie geniuszy z kwiatami i wazonami (4). Po zakończeniu tych prac miał wykonać stiukowe figury Ewangelistów do ustawienia przy filarach międzynawowych, jednakże „zawiódł”; zadanie to przejął w r. 1773 Maciej Polejowski, ale ostatecznie figury zrealizował Franciszek Olędzki (przed 1776). Obrocki przejął z kolei zadanie, początkowo zlecone Maciejowi Polejowskiemu, dotyczące rzeźb w ołtarzach Św. Trójcy i Przemienienia Pańskiego i zrealizował je prawdopodobnie w r. 1778. 11 II 1775 podpisał umowę na liczne prace sztukatorskie i kamieniarskie: 6 stiukowych ołtarzy w kaplicach ŚŚ. Patronów Polski (obecnie Św. Kazimierza) i abpa Zamoyskiego (Św. Józefa), stiukową dekorację kaplicy Jabłonowskich (Chrystusa Ukrzyżowanego), „mauzoleum” (zbiorowe epitafium) abpów lwowskich w prezbiterium, chrzcielnicę z marmuru kąkolnickiego oraz kamienne figury, przeznaczone do umieszczenia „naokoło kościoła” (to ostatnie zadanie nie zostało zrealizowane). W r. 1777 pobierał kolejne wypłaty za prace wykonane w katedrze. 4 IX 1792 zobowiązał się do „skończenia” ambony, wg projektu najpewniej autorstwa Klemensa Fesingera, który rok wcześniej miał zrealizować Franciszek Olędzki, ale przedwcześnie zmarł; także Obrocki nie wywiązał się z tego zadania. 3 VI 1792 zawarł kontrakt z Klemensem Fesingerem w związku z remontem po pożarze kościoła Bożego Ciała we Lwowie. W latach 1793-1794 wykonał figury 4 świętych i dwóch „geniuszów” na fasadzie.

Obst Fryderyk Józef SJ (1716-po 1777), malarz

Malarz pochodzenia czeskiego. W r. 1742 wykonał serię obrazów zdobiących ściany gółwnej kościoła Św. Kazimierza w Wilnie. Autor iluzjonistycznego ołtarza w kościele Jezuitów w Kościeniewiczach.

Obuchowski Władysław, architekt

Zaprojektował kościół filialany w Węsławiętach, zbudowany w l. 1928-1929.

Odrzywolsk-Nałęczi Sławomir (1846-1933), architekt

Architekt krakowski. Kształcił się w szkole realnej, następnie w latach 1864–1869 w Szkole Technicznej w Krakowie. Dalsze studia odbył w Berlinie w Akademii Sztuk Pięknych i w Muzeum Artystyczno-Przemysłowym. W r. 1878 został profesorem Szkoły Przemysłowej w Krakowie. Od r. 1887 był konserwatorem tamże. Autor projektu drewnianego kościoła w Schodnicy (1895, realizacja 1896-1897). Zdobywca I nagrody za projekt „Czerwony krzyż w kole” w pierwszym konkursie na projekt kościoła Sw. Elżbiety we Lwowie (1903). Zaproszony do udziału w „ściślejszym konkursie” - zrezygnował z udziału.

Odrzywolski Sławomir, architekt

Oereviciene Liuda, architekt

W l. 2003-2005 wspólnie z Rymante Gudiene i Vilija Skeriene opracował projekty odbudowy Klojzu Neviazhera w Kownie.

Ohmann Karl (Carl) (1813-1889), architekt

(1813-1889), architekt. W l. 1862-1865 zaprojektował pałac dla hr. Agenora Gołuchowskiego przy ul. Mickiewicza we Lwowie.

Ojak Ryszard Zbigniew (1898-1987), architekt

Praktykant w Oddziale Architektoniczno-Budowlanym Urzędu Wojewódzkiego w Tarnopolu. Prawdopodobnie autor projektu kaplicy publicznej w Jazłowczyku w parafii Brody (1933).

Olędzki Franciszek (notowany od r. 1771, zm. 1792), rzeźbiarz

Rzeźbiarz lwowski. 11 IV 1774 zawarł umowę z dominikanami w Podkamieniu na dekorację snycerską organów, których instrument wykonał Michał Sadkowski, strukturę prospektu stolarz Antoni Wolser. Rzeźba Matka Boska Łaskawa z tego zespołu została przekazana ok. r. 1910 do kościoła Dominikanów w Tarnopolu, a obecnie znajduje się w kościele Dominikanów przy ul. Freta w Warszawie (figurę tę przypisał Olędzkiemu już Zbigniew Homung). Z tego samego zespołu pochodziła zapewne rzeźba Św. Stanisław Szczepanowski. Olędzki odegrał istotną rolę w barokizacji wnętrza katedry łacińskiej za czasów abpa Wacława Hieronima Sierakowskiego. 30 IV 1775 zawarł umowę na wykonanie czterech drewnianych ołtarzy przy filarach międzynawowych oraz rozbudowanego tronu biskupiego. Przed r. 1776 wykonał stiukowe figury Ewangelistów, ustawione przy filarach międzynawowych (żadne z wymienionych dzieł nie zachowało się). W latach 1777-1779 pobierał kolejne wynagrodzenia za prace w katedrze (być może w związku z ołtarzami w środkowych kaplicach po bokach korpusu). W r. 1784, przy współpracy Piotra Barzyckiego i Józefa Duńczewskiego wykonał, na zamówienie abpa Ferdynanda Onufrego Kickiego, nagrobki tegoż arcybiskupa i jego poprzednika Wacława Hieronima Sierakowskiego do kaplicy Chrystusa Ukrzyżowanego (Jabłonowskich). 1 II 1791 zawarł umowę, w której zobowiązał się „zrobić ambonę do kościoła katedralnego lwow(skiego)”, wg projektu autorstwa najpewniej Klemensa Fesingera; zamówienia nie zdołał zrealizować, gdyż wkrótce zmarł. 1 III 1792 wraz z „majstrem mu larskim” Janem Heltzlem zawarł kontrakt na dokończenie prac remontowych w kościele Bożego Ciała we Lwowie i usunięcie uszkodzeń spowodowanych przez pożar z r. 1778, którego nie zdążył zrealizować przed śmiercią (zastąpił go Klemens Ksawery Fesinger).

Olsen, architekt

W kon. w. XIX miał dokonać gruntownej przebudowy pałacu w Lubarze.

Olszański Feliks, architekt

W l. 1903-1906 zaprojektował kościół parafialny w Gniewaniu.

Olszewski Ignacy, inżynier budowlany

W l. 1898-1903 prowadził budowę kościoła parafialnego w Gierwiatach według proj. arch. Aleksandra Połozowa.

Olszewski Jan, stolarz i rzeźbiarz

Stolarz, rzeźbiarz i malarz z Kossowa. Wykonał 2 ołtarze różańcowe (1895), ławki (1898) i lakierowaną boazerię (1903) w kościele w Chomiakówce. Być może tożsamy z odnotowanym jako „snycerz Olszewski z Krakowa”, autorem nieokreślonych rzeźb dla kościoła Dominikanów w Czortkowie.

Opaliński Aleksander, malarz

W r. 1988 wykonał dekorację stropu w kaplicy na Pietraszkach w Rybołach.

Opolski Adam Marceli (1878-1943), architekt

Architekt. Absolwent Wydziału Architektonicznego Politechniki Lwowskiej (1905). Współwłaściciel z Ignacym Kędzierskim firmy: Biuro Architektoniczne i Przedsiębiorstwo Budowlane "I. Kędzierski i A. Opolski" we Lwowie. Na przełomie 1. i 2. dekady w. XX prowadził, wraz z Ignacym Kędzierskim, biuro architektoniczne. Autor projektu Domu Ubogich przy szpitalu Św. Wincentego a Paulo we Lwowie, wybudowanego w latach 1909-1910. Autor m.in.: budynku, ul. Czajkowskiego 37, Lwów (1911); skrzydło szpitala św. Wincentego da Polio, ul. Krzywonosa 1a, Lwów (1911) - współautor Ignacy Kędzierski; dom katolicki we Lwowie (1911) - współautor I. Kędzierski; budynek Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego we Lwowie (1913); willa I. Weinfelda we Lwowie (1923-24) - współautor Maksymilian Koczur; Gimnazjum im. Królowej Jadwigi we Lwowie (1930-34). Konkursy m.in.: na projekt domu dla pani Bromilskiej we Lwowie (1909) - współautor I. Kędzierski - II nagroda; na projekt banku związkowego we Lwowie (1909) - współautor I. Kędzierski - I nagroda. Członek Koła Architektów we Lwowie (Towarzystwo Politechniczne). Prezes Koła Architektów (1925). Członek Komisji Rewizyjnej Koła Architektów (1926). Członek Delegacji Architektów Polskich w Warszawie.

Orda Napoleon Mateusz Tadeusz (1807-1883), rysownik, malarz, pianista i kompozytor

Rysownik, malarz, pianista i kompozytor. W 1872 roku zaczął realizować dzieło swego życia. Podczas corocznych, odbywanych w lecie podróży, systematycznie utrwalał zabytkowe miejsca. W latach 1872–1874 Wołynia, Podola i Ukrainy. W latach 1875–1877 Litwy, Żmudzi, Inflant i Rusi Białej. W latach 1878–1879 rysował zabytki Galicji, Poznańskiego, Prus Królewskich. W 1880 roku sportretował tereny Królestwa Polskiego. Orda sygnował i opisywał swoje prace na rysunkach. Ponad tysiąc akwarel i rysunków przedstawiających zabytkowe miejsca na ziemiach polskich, stworzonych w latach 1872-1880, są często jedynym źródłem dokumentującym wygląd setek rezydencji i innych budowli. Za jego życia ukazało się osiem serii rysunków i akwarel w ramach albumu zatytułowanego Album widoków historycznych Polski poświęcony Rodakom. Zawierały one 260 litografowanych rysunków i akwarel spośród ponad tysiąca wykonanych przez autora. Rysunki na kamień litograficzny przeniósł Alojzy Misierowicz (Misyrowicz), zaś odbitki wykonane zostały w pracowni litograficznej Maksymiliana Fajansa. Zmarł 26.04.1883 w Warszawie, został pochowany w Janowie koło Kobrynia.

Orkasiewicz Teobald (1878-1933), rzeźbiarz

Rzeźbiarz lwowski. Uczył się w Lwowskiej Szkole Przemysłowej w l. 1893-1895, następnie rozpoczął pracę w pracowni Leonarda Marconiego. Z czasem założył własną pracownię rzeźbiarską, początkowo przy ulicy Na Błoniu 12, potem na Polnej 49, a w l. 1913-1927 przy ulicy Gródeckiej 143. Był autorem przede wszystkim rzeźby monumentalnej zdobiącej elewacje budynków, m.in kamienicy Leona Staubera, kamienicy przy ul. Asnyka 4.

Orlean Henryk (1874-?), architekt

Architekt lwowski. Autor m.in przebudowy kamienicy Rynek 12 we Lwowie (1908), przebudowy kamienicy przy ul. Ormiańskiej 4 we Lwowie (1909).

Orłowski Tomasz, architekt

W l. 1882-87 prowadził budowę cerkwi w Hańsku.

Orwicz (Świerczek Orwicz) Stanisław, „mistrz malarsko-dekoracyjny”

Właściciel zakładu malarskiego „Polichromia” w Tarnopolu. Autor malowideł w kaplicy w Seredyńcach (parafia Kokutkowce) (1935). Odnowił dekorację ścian kościoła w Kozowej (1943-1944).

Orzechowski Adolf, malarz

Nauczyciel rysunku w Szkole Wydziałowej im. G. Piramowicza w Kołomyi; prowadził pracownię dekoratorską. W kościele w Kutach wykonał malowidła ścienne (1909; wespół z Wacławem Jakubem Jeziorko z Bochni) i 2 ołtarze boczne „według przedłożonego mu wzoru”. Do kościoła w Bohorodyczynie wykonał chrzcielnicę (1922), ołtarz gł. (1923), ołtarz boczny Najśw. Serca Jezusa (1924), namalował na desce 2 aniołki do Grobu Chrystusowego, obrazy Bł. Jakub Strepa (do ołtarza gł.), Najśw. Serca Jezusa, Sw. Józef do ołtarza bocznego oraz pomalował i uzupełnił ambonę (1924).

Orzechowski Antoni, rzeźbiarz

Autor neorenesansowego ołtarza św. Antoniego Padewskiego w kościele w Bryńcach Zagómych (1926). Przerobił ołtarz gł. w tymże kościele, w związku z wprowadzeniem do retabulum obrazu Matka Boska w miejsce obrazu Św. Stanisław, autorstwa Antoniego Zembaczyńskiego, który został przeniesiony na zasuwę (1933).

Osiecki Mateusz OFM (zm. 1741), architekt

Brat laik zakonu reformatów “Architecta strenuus per provinciam". Działał jako doradca budowlany i organizator robót przy licznych budowach, m.in. odbudowie katedry w Łucku po pożarze (1725); kościoła i klasztoru reformatów w Boćkach z fundacji Józefa Sapiehy (1730-1739).

Osinczuk Michajło (1890-1969), malarz

Malarz lwowski. Autor malowideł w wielu cerkwiach, m.in. w cerkwi pw. Św. Michała Archanioła w Kałuszu (1936-1938), cerkwi pw. Przemienienia Pańskiego w Poturzycy (1934).

Osiński Antoni (notowany od r. 1747, zm. 1764), rzeźbiarz

Rzeźbiarz lwowski, szwagier rzeźbiarzy Polejowskich. Przez Zbigniewa Homunga niesłusznie uznany za najwybitniejszego przedstawiciela lwowskiej rzeźby w. XVIII, co było możliwe dzięki przypisaniu mu licznych dzieł Jana Jerzego Pinsla. Dane archiwalne, pozwalające na datowanie rzeźb w tamburze kościoła Bożego Ciała na lata 1775-1776 i związanie ich, przynajmniej w części, z Maciejem Polejowskim, wskazują, że Osiński nie mógł być współautorem tego zespołu. Osiński wykonał natomiast dekorację rzeźbiarską castrum doloris kasztelana kijowskiego Nikodema Kazimierza Woronicza w kościele Sw. Michała Archanioła we Lwowie (1762), a prawdopodobnie także partie rzeźbiarskie ołtarza św. Tekli w kościele Bernardynów we Lwowie (1758). Bliska jego sztuce jest rzeźba Chrystus Ukrzyżowany z kościoła w Zimnejwodzie.

Osiński Kazimierz Maria (1883-1956), architekt

Architekt, kustosz Muzeum Narodowego Ziemi Przemyskiej. W r. 1921 pod jego kierunkiem przeprowadzono remont wieżyczki na sygnaturkę na kościele w Dobromilu. Jako członek biskupiej komisji artystycznej w Przemyślu skrytykował projekt kościoła w Gajach Wyżnych, przygotowany w r. 1932 przez Władysława Klisieckiego.

Ostromęcki Florian, organmistrz

Organmistrz z Grodna. W l. 1877-1878 wykonał organy do kościoła pw. Bożego Ciała w Surażu.

Ostromęcki Michał, architekt

Architekt. W r. 1857 prowadził odbudowę dworu Wandalina Pusłowskiego w Mereczowszczyźnie.

Ostrowski Anton, architekt

Wraz z architektem N. Kułakowskim prowadził budowę cerkwi Pokrowy w Kamieńcu podolskim według zmodyfikowanych planów architekta W. M. Wasiliewa.

Ostrowski E., malarz

Po r. 181 pokrył malowidłami wnętrze kościoła parafialnego w Sławucie.

Ostrowski Stanisław Kazimierz (1879-1947), rzeźbiarz

Syn rzeźbiarza Kazimierza Witolda, brat Witolda Tadeusza. Absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie pod kierunkiem Alfreda Dauna i Konstantego Laszczki. Kontynuował naukę we Francji, Niemczech i Włoszech. Autor, m.in nagrobka Piotra Chmielowskiego na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie (1905).

Otto Zbigniew, architekt

Architekt krakowski. Po r. 1992 przygotował projekt kościoła we Lwowie-Zboiskach (niezrealizowany).

Ozielewicz Jan, rzeźbiarz

Autor jednego z murowanych ołtarzy (1766) w kościele Bernardynów pw. św. Antoniego w Witebsku.

Pacewicz, inżynier

W r. 1887 zaprojektował murowaną dzwonnice przy kościele w Niecieczu (niezrealizowana).

Pachmann Fryderyk, architekt

Ok r. 1807 przebudował kamienice przy ul. ormiańskiej 27 we Lwowie.

Pacuk Jan, cieśla

W r. 1934 zbudował kaplicę Ćwiermach (Ćwiermach) według projektu architekta Wacława Gawlika.

Pajzderski Tomasz (1864-1908), architekt

Ukończył Instytut Politechniczny w Charlottenburgu (1890) i Ecole des Beau-Arts. Pracował w Berlinie, a od r. 1903 w Warszawie. Zaprojektował m.in kościół parafialny w Mińsku, wzniesiony w l. 1905-1910.

Pakuszewski, brązownik

Brązownik i pozłotnik lwowski. W latach 1876-1877 odnowił miedzianą figurę Matki Boskiej z Dzieciątkiem na kolumnie, ufundowanej przez Stanisława Ledóchowskiego w Podkamieniu, a w latach 1877-1878 odnowił i pozłocił mariogram wieńczący hełm wieży kościoła Dominikanów tamże.

Palloni Michelangelo (1637-1712), malarz

Malarz włoski pochodzący z Toskanii. Do Polski sprowadzony w r. 1674 przez rodzinę Paców. Na ich zlecenie pracował na terenie Wielkiego Księstwa Litewskiego. W r. 1684 przeniósł się do Warszawy gdzie pracował na usługach Jana Dobrogosta Krasińskiego. Autor m.in cyklu malowideł w kościele kamedułów w Pożajściu (do 1684), kościele ŚŚ. Piotra i Pawła na Antokolu w Wilnie, kaplicy Św. Kazimierza przy katedrze wieleńskiej (1692).

Pałka Zygmunt, architekt

Autor projektu przebudowy wież kościoła w Tłumaczu (1921-1923). Wraz z Wincentym III Witoldem Rawskim zaprojektował kaplicę w Krzywotułach Starych (miejscowość zw. także Wola Polska, parafia Otynia; projekt ok. 1925, budowa 1926-1930/1931).

Pamułt L., architekt

W r. 1895 dobudował dwukondygnacyjne skrzydło ogrodowe do pałacu Czartoryskich w Pełkiniach.

Panas Iwan, majster

W r. 1797 zbudował cerkiew pw. Sw. mikołaja w Załokieciu.

Pancewicz, kamieniarz

Właściciel zakładu kamieniarskiego w Białymstoku specjalizującego się w rzeźbie nagrobnej.

Pankau Andrzej, rzeźbiarz

Reźbiarz poznański. W r. 1937 wykonał ołtarz w stylu art deco do kościoła parafialnego w Pietkowie.

Pankiewicz Jakub, malarz

Wykonał malowidła w cerkwi pw. Św. Jana Teologa w Oskrzesińcach.

Pantelimon Ilja, cieśla

Cieśla. Zbudował cerkiew pw. Św. Michała Archanioła w Isajach (1663).

Papiz Andrzej, kamieniarz

Kamieniarz Podhajec. Autor nagrobka Karola Sucheckiego na cmentarzu w Komarówce.

Paprocki Adam (1891-1940), architekt

Inżynier architekt. Studiował na Politechnice we Lwowie i w Wiedniu. Wspólnie z Adamem Kuncewiczem wykonał w r. 1926 projekt urbanistyczny nowego Chełma.

Paprocki Jerzy Klemens (1895-1962), architekt

Architekt. Absolwent Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej (1924). Pracownik Referatu Architektonicznego Wydziału Komunikacyjno-Budowlanego Urzędu Wojewódzkiego w Wilnie (przed 1939). W l. 1930-1934 prowadził budowę nowego meczetu w Widzach.

Paracca Antonio (ur. 1722), architekt

Architekt pochodzący z Castello Valsolda, działał głownie na terenie północno-wschodnim Rzeczypospolitej.W l. 1762–1777 pracował nna Wileńszczyźnie i w Nowogródczyżnie. Paracca był nadwornym architektem rodu Platerów mających posiadłości w Inflantach polskich. W Inflantach polskich kupił majątek w powiecie lucyńskim i ożenił się z Polką pochodzącą z rodziny Małachowskich, z którą miał trzech synów. Przypisuje mu się wiele budowli, m.in. Bibliotekę Platerów w Krasławiu (1759), cerkiew w Berezweczu (1756-1763), tzw. bramkę bazyliańską przy klasztorze bazyliańskim w Wilnie, kościół Dominikanów w Drui, kościół w Iłłukszcie (1762), kosciół w przydrujsku (1759-1774) wieże kościoła Dominikanów w Posinie (1753-1761)

Paracca Domenico Francesco (ok. 1729-?)

Włoski architekt i budowniczy działający na Wileńszczyźnie. Ożeniony z Martą (córką Francesca Merliniego i Cecylii). Jemu bądź architektowi Antonio Paracca (ur. 11.10.1722) przypisuje się zbudowanie cerkwi Bazylianów pw. śś. Piotra i Pawła w Berezweczu i kościoła Dominikanów p.w. św. Antoniego w Drui.

Pasieczny J., budowniczy (?)

Budowniczy (?). Sygnował jeden z rysunków projektowych (niewiele zmieniony projekt typowy Tadeusza Obmińskiego) kaplicy publicznej w Załawiu (parafia Podhajczyki Justynowe).

Pastuszyński, inżynier

Czynny przy remoncie kościoła w Adamach w r. 1929.

Paszkowski Jan, snycerz

Jan Paszkowski z Krzemieńca. Wykonał ołtarz głowy wg proj. Pawła Antoniego Fontany do kościoła w Zasławiu.

Patkowski Władysław, architekt

Dyrektor Szkoły Przemysłu Drzewnego w Kołomyi. Autor projektu kaplicy w Kniaźdworze (parafia Kołomyja; ok. 1907, konsekracja 1912).

Patrizio Kajetan, kamieniarz

Właściciel firmy kamieniarskiej.

Paweł z Bydgoszczy OFM (zm. 1644), rzeźbiarz

W latach 1640-1644 wykonał stalle w kościele Bernardynów we Lwowie.

Pawlikowska Aniela ps "Lela" (1901-1980), malarka

Wykonała obraz Matki Boskiej do kościoła filialnego w Kniażycach i kaplicy publicznej tamże (1927).

Pawlikowski Włodzimierz, malarz

Zamieszkały w Średniej Wsi koło Leska, członek kilkupokoleniowej rodziny malarzy cerkiewnych. Jego ojciec nie był malarzem, Włodzimierz uczył się malarstwa w Samborze przypuszczalnie u Jurkiewiczów. Prowadził w Średniej Wsi koło Leska pracownię malarską od ok. 1893 do 1923. Zatrudniał wielu uczniów i pomocników m.in. malarza z Sanoka Władysława Lisowskiego oraz Gwiazdowicza malarza i pozłotnika stale współpracującego z Pawlikowskimi w l. 1902-1921. Wykonał m.in. w r. 1895 nowy ikonostas do cerkwi w Kiełczawie, w r. 1898 nowy ikonostas cerkwi w Średniej Wsi, w r. 1899 polichromię wnętrza cerkwi w Wołkowyjach, 1902 namalował ikonostas do cerkwi w Paszowej, w 1908 do ikonostasu cerkwi w Dźwiniaczu Dolnym, ikonostasu w cerkwi w Kalnicy, w r. 1909 nowy ikonostas w cerkwi w Łobozewie Dolnym, w r. 1912 polichromia wnętrza cerkiew pw. św. Paraskewy w Górzance i cerkwi w Kamionkach.

Pawluczuk Paweł, artysta konserwator

Artysta-konserwator dzieł sztuki.

Pawłowicz, ogrodnik

Ogrodnik czynny w kon. w. XIX w Jaszunach.

Pawłowicz E., architekt

Przed r. 1894 wybudował oranżerię w parku w Karczowej.

Pawłowski J., kamieniarz

Kamieniarz wileński. Autor nagrobka rodziny Łupaszko na cmentarzu na Rossie.

Pawłowski Piotr, stolarz

W l. 1736-1739 wykonał ołtarz główny i ambonę w kościele w Boćkach (wspólnie ze snycerze S. Cieślikiewiczem).

Peene van Henryk, architekt

Architekt flamandzki. W r. 1626 sprowadzony do Polski przez ks. Jerzego Zbaraskiego.

Pensa Jan (ur. 1716), architekt

Architekt i rajca miasta Wilna. Posiadał kamienicę w Wilnie przy ul. św. Mikołaja na jurydyce biskupiej. W l. 100-1702 wykonał wraz z A.S. Capone stiukowe ołtarze w ramionach transeptu wileńskiego kościoła kanoników laterańskich pw. śś. Piotra i Pawła na Antokolu. Autor kościoła w Michaliszkach (1683-1693).

Perier Abel Maria (1825-1881), rzeźbiarz lwowski

Rzeźbiarz lwowski, ojciec Henryka Karola, dziadek Kazimierza. Pod kierunkiem Cypriana Godebskiego uczestniczył w pracach nad dekoracją rzeźbiarską Domu Inwalidów Wojskowych we Lwowie i należącej do niego kaplicy (1858-1860). Autor nagrobka Aleksandra i Zofii z Jabłonowskich Fredrów w kościele w Rudkach (1876-1878).

Perier Henryk Karol (1863-1928), rzeźbiarz

Był twórcą wielu pomników nekropolii Łyczakowskiej we Lwowie. Pracownia rzeźbiarsko-kamieniarska Henryka Périera mieściła się przy ul. Piekarskiej (lokale nr 87 i 97). Jego ojcem był Abel Marie Périer – francuski rzeźbiarz osiadły w XIX wieku na stałe we Lwowie, synem Kazimierz Périer, który przejął po nim zakład kamieniarski. Henryk Karol Périer po śmierci ojca w 1881 odziedziczył po nim zakład kamieniarski przy ówczesnej ulicy Piekarskiej, który rozbudowywał i powiększał zakupując kolejne pomieszczenia. Był on jednym z największych zakładów specjalizujących się w rzeźbie nagrobnej nagrobnym w całym Lwowie.

Perkowski Leon, Malinowski Kazimierz, firma złotnicza

Wileńska Firma złotnicza specjalizująca się w wyrobach kościelnych.

Pernic, architekt

Prowadził wraz z architektem Sozonowem rozbudowę klasztoru Wizytek w Kamieńcu Podolskim.

Peroś Jan (1867-1932), architekt

Absolwent architektury Politechniki Lwowskiej. Po studiach pracował przez kilka lat we Lwowie. W latach 1894-1900 zatrudniony na stanowisku głównego architekta Nowego Sącza. Brał udział w odbudowie miasta po pożarze w r. 1894. W r. 1900 osiadł w Krakowie. Zaprojektował pawilon firmy Kaczyńskiego i Wolińskiego na Powszechnej Wystawie Krajowej we Lwowie (1894).

Perti Giovanni Pietro (1648-1714), sztukator

Sztukator pochodzący z Muggio w kantonie Ticino. Wywodził się z rodziny o silnych tradycjach artystycznych. Do Polski przybył najpóźniej w kwietniu 1677, kiedy to został odnotowany podczas wmurowania kamienia węgielnego klasztoru kanoników regularnych na Antokolu w Wilnie. W l. 1678-1684 wykonywał wraz z sztukatorem ornamentalistą Giovannim Marią Gallim stiuki we wnętrzu kościoła Świętych Piotra i Pawła na wileńskim Antokolu. W r. 1682 poślubił w Pożajściu Katarzynę Magdalenę, córkę malarza Michelangelo Palloniego. W l. 1689-1692 Perti pracował przy wznoszeniu i dekorowaniu pałacu wojewody wileńskiego i hetmana wielkiego litewskiego Jana Kazimierza Sapiehy na Antokolu; Od r. 1691 był serwitorem tego magnata. Z polecenia Sapiehy ok. 1692, dekorował wnętrze kaplicy Św. Kazimierza przy wileńskiej katedrze. W tym samym roku wznosił, przebudowywał i dekorował pałac Sapiehy w Grodnie. W l. 1690-1694 brał udział w budowie i dekorowaniu pałacu hetmana wielkiego polnego Dominika Michała Słuszki pod Antokolem, w r. 1694 uczestniczył przy wznoszeniu klasztoru trynitarzy na Antokolu. Zapewne z Giovannim Pietrem Perti spokrewnieni byli artyści o tym samym nazwisku czynni na pocz. w. XVIII w. na usługach Jabłonowskich i Sieniawskich.

Peske, architekt

Architekt guberni podolskiej. Zaprojektował Nowy Most w Kamieńcu Podolskim, wzniesiony w l. 1867-1874.

Petelenz Stefan, inżynier

Inżynier ze Stanisławowa. Autor projektów kaplicy w Pawełczu (parafia Stanisławów) z r. 1935 i plebanii w Otyni (zaaprobowany 1939, niezrealizowany).

Peżański Aleksander (1892-1972), architekt

Architekt. Autor m.in.: szpital im. Andrzeja Szeptyckiego we Lwowie (1930-37). Współzałożyciel, członek Związku Architektów na Śląsku (1925). W r. 1942 otrzymał (wraz z Ottonem Fedakiem) II nagrodę w konkursie na projekt odbudowy cerkwi seminaryjnej Św. Ducha we Lwowie (d. kościół Dominikanek), zniszczonej w r. 1939. Projekt nie został zrealizowany.

Peżański Grzegorz (1860-1925), architekt

Architekt. Od r. 1896 c.k. radca budowlany we Lwowie. Wybudował m.in gmach żeńskiego seminarium nauczycielskiego we Lwowie (1898-1900), gmach biblioteki Uniwersytetu Lwowskiego (1910-1905), rozbudował gmach Instytutu Chemiczno-Mineralogicznego Uniwersytetu Lwowskiego (1911), budynek C. K. Gimnazjum w Sokalu (1906). Zaprojektował ponadto Pałac Sztuki na Powszechnej Wystawie Krajowej (1894).

Pfister Jan (1573-przed 1642), rzeźbiarz

Rzeźbiarz z Wrocławia, w r. 1615 wzmiankowany jako obywatel lwowski, w r. 1617 jako obywatel brzeżański. Czołowy przedstawiciel orientacji północnoeuropejskiej w rzeźbie 1. poł. w. XVII, którego oeuvre jest rozpoznane w niewystarczającym stopniu (liczne atrybucje nie mają pod- stawy źródłowej). Gębarowicz przypisał mu epitafium Jana Daniłowicza (zm. 1618) w kościele parafialnym w Olesku. W katedrze łacińskiej za jego dzieła uznaje się epitafium bpa Tomasza Pirawskiego z kaplicy Św. Józefa, wykonane pomiędzy latami 1618-1625 i fragmenty nagrobka abpa Jana Zamoyskiego (zm. 1614; zachowana płyta z leżącą postacią zmarłego i prawdopodobnie 3 rzeźby). Za Łozińskim i Gębarowiczem, przypisuje się mu epitafia rodziny Boimów oraz Zygmunta Braeslaera (przed 1618) w kaplicy Boimów, a także niektóre rzeźby w kasetonach w kopule tejże kaplicy (ta ostatnia teza jest wątpliwa). Mańkowski powiązał z nim także płaskorzeźby zdobiące epitafia w kaplicy Kampianów w katedrze, a Lubczenko reliefy we wnętrzu i rzeźby na fasadzie kaplicy. Gębarowicz łączy z Pfisterem liczne prace w prawej ka- plicy kościoła zamkowego w Brzeżanach: dekorację stiukową sklepienia i ołtarz, nagrobki Adama Hieronima Sieniawskiego (zm. 1619) oraz Aleksandra, Prokopa i Mikołaja Sieniawskich w tej kaplicy (ok. 1636-1641), a także model cynowego sarkofagu Mikołaja Sieniawskiego (ok. 1640). Wg Widajewicza i Gębarowicza warsztat Pfistera wykonał ołtarz gł. i rzeźbę Chrystus Ukrzyżowany z ołtarza bocznego w kościele w Buszczu, wg Gębarowicza także ołtarz gł. z kościoła Dominikanów w Rohatynie (fragmenty obecnie w Muzeum Narodowym we Lwowie). Z oddziaływaniem Pfistera wiąże się nagrobki Żółkiewskich w kolegiacie w Żółkwi]. Część literatury (Łoziński, Gębarowicz, Lubczenko) łączy z Pfisterem figurę nagrobną Jana Swoszowskiego (?) w kaplicy Bł. Imeldy w kościele Bożego Ciała we Lwowie, co odrzucił Tadeusz Mańkowski, uznając figurę za dzieło Hermana Hutte-Czapki. Wg literatury ukraińskiej (Lubczenko, Wujcyk) Pfister był uznawany za autora figury Chrystusa Ukrzyżowanego z ołtarza bocznego w kościele Jezuitów we Lwowie, obecnie przyjmuje się autorstwo — Andrzeja Schliitera.

Piano Mikołaj, architekt

Architekt włoski. W l. 1798-1900 zbudował od nowa kościół pw. Bożego Ciała i klasztor Kanoników Laterańskich w Słonimu. Wraz z G..D. Beretiim przeprowadził restaurację wnętrza kościoła kanoników laterańskich pw. śś. Piotra i Pawła na Antokolu w Wilnie (1801-1814).

Piątkowski Józef (ok. 1860), architekt

Architekt lwowski. W r. 1906, wraz z Karolem Richtmannem, przygotował (wybrany do realizacji) projekt domu rekolekcyjnego Jezuitów przy ul. Dunin-Borkowskich we Lwowie oraz najpewniej wstępny kosztorys budowy. Być może opracował (1908) kosztorysy prac renowacyjnych w kościele Bożego Ciała we Lwowie. Zaprojektował liczne budowle we Lwowie: kamienicę Bromilskich przy ul. Potockiego (1908-1911), budynek towarzystwa „Sokół-2” przy ul. Szeptyckich, Giełdy Towarowej przy ul. Kazimierzowskiej, dom z pasażem Grilnerów przy pl. Smolki, kamienice przy ul. Sapiehy, willę Juliana Mudraka przy ul. Grochowskiej.

Pichl Alois (1782-1856), architekt

Architekt wiedeński. Zaprojektował wspólnie z Janem Salzmannem pierwsza siedzibę teatru polskiego we Lwowie w l. 1837-1842.

Pidlaszeckyj Julian, cieśla

W r. 1932 wraz z Stepanem Dumiakiem i Osypem Homziakiem przebudowali cerkiew w Nahujowicach.

Pieczonka Wojciech SJ (1866-1949), sztukator

Zakonnik, sztukator. Wykonał stiuki, rzeźby i tabernakulum ołtarza gł. w kaplicy Zakładu Wychowawczego Jezuitów w Chyrowie (1906) i mozaikowy obraz Matka Boska Ostrobramska do „otwartej kaplicy” przy kościele Matki Boskiej Ostrobramskiej na Łyczakowie we Lwowie (1933).

Piekarski Kazimierz (ur. 1869), architekt

W latach 1891-1895 asystent na Politechnice Lwowskiej. Autor projektu typowego (1892) wzorowanego na dziełach Juliana Zachariewicza (przede wszystkim na projekcie przebudowy kościoła Św. Jana Chrzciciela we Lwowie, 1886). Niemal identyczne rozwiązania występują w kościołach i kaplicach w: Samkach Dolnych (1896-1898; proj. Alfred Broniewski?), Nowosiółkach Zahalczyckich (1898-1900; proj. Józef Wiszniewski) i Pohorylcach (1904); modyfikacje projektu Piekarskiego posłużyły także do wzniesienia kaplic w Nowosielcach k. Chodorowa (1908) i Wodnikach (parafia Stare Sioło; 1909) oraz Tołszczowie (parafia Wołków k. Lwowa; 1909).

Pieńczykowski Jerzy Józef (1910-1943) architekt

Architekt i urbanista. Absolwent Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej (1932). Projektant w Pracowni Urbanistycznej Zarządu Miejskiego w Poznaniu (1935-36). Po 1936 pełnił funkcję kierownika Biura Regionalnego Planu Zabudowania Okręgu Białostockiego w Białymstoku. Zaprojektował nowy kościół w Zawadach, wzniesiony w l. 1938-1954.

Pilecki Marceli (1857-1924), architekt, inżynier

Architekt i inżynier przemyski. Absolwent Politechniki Lwowskiej, uczeń Juliana Zachariewicza. Od r. 1881 zamieszkał w Przemyślu gdzie otworzył biuro architektoniczne. Zaprojektował m.in. kościół parafialny w Kalnikowie (1912-1913) i dwór Bolesława Orzechowicza tamże.

Piller Adolf Emil (1877-1951), architekt

Architekt. Urodził się w rodzinie lwowskiego drukarza Kornela Pillera i Adolfiny z Sienickich. Po ukończeniu szkoły średniej w 1895 rozpoczął studia na Wydziale Architektury w lwowskiej Szkole Politechnicznej, w 1901 obronił dyplom architekta. W 1903 wyjechał kontynuować naukę w Karlsruher Institut für Technologie w Karlsruhe, a następnie w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium. Po powrocie do Lwowa współpracował z miejscowymi biurami inżynieryjnymi i architektonicznymi, w 1907 został architektem miejskim i zajmował to stanowisko do 1910. Następnie pracował w Stowarzyszeniu Budowlanym, w 1914 został zmobilizowany do służby w armii austriackiej. Od 1918 służył w wojsku polskim i walczył w obronie Lwowa, 3 marca 1918 poślubił Jadwigę Majkrzakowską. W 1919 w stopniu porucznika przeszedł do rezerwy i razem z żoną opuścił Lwów, do 1922 pracował w Dyrekcji Robót Publicznych w Kielcach. Przez kolejne dwa prowadził własne biuro projektowe i nadzorował budowę Izby Skarbowej. W 1924 przeprowadził się do Poznania, gdzie objął stanowisko profesora w Państwowej Szkole Budowlanej. Brał udział w projektowaniu we Lwowie m.in.: kamienicy z parterem handlowym przy ulicy Serbskiej 13; kamienicy hr. Zofii Lasockiej przy ul. Teatralnej 6 (współautorzy Tadeusz Nowakowski i Jan Lewiński, realizacja konstrukcji Zygmunt Piotrowicz); kamienicy dla Karola Ludwika Karol Stadtmüllera i Karola Cudżaka przy ulicy Kniazia Romana 6 (Stefana Batorego), (współautor Roman Wolpel, rzeźby na elewacji Stanisław Plichal), budynek Banku Naftowego przy ulicy Leona Sapiechy 3 przy Łąckiego (1910) (współautor Edmund Żychowicz); kamienicę przy ulicy Bohdana Chmielnickiego 5 (Żółkiewska) (współautor Roman Feliński), domów mieszkalnych Michała Demetra przy ulicy Tarnowskiego 2,4,6,8 i 26 (współautor Piotr Tarnawiecki); domu akademicki im. Andrzeja Potockiego przy ulicy Josifa Slipego 7 (Sobińskiego), Elektrowniu miejskiej na Persenkówce przy ulicy Kozielnickiej, Domu Akademickiego im. A. Potockiego (Bursa Hermana), Bursy Grunwaldzkiej, a także pałacyku Rudnickich w Ostałowice.

Pilszczyński Walerian, budowniczy

Budowniczy powiatu hrubieszowskiego. Zaprojektował zapewne kościół pw. Św. Trójcy w Dubience, wzniesiony w l. 1863-1866.

Pinkerfeld Julian (1870-1949), architekt

Współpracował z H. Zarembą. Był właścicielem przedsiębiorstwa budowlanego we Lwowie. Wspólnie z Janem Lewińskim był w zarządzie Stowarzyszenie Budowy Domów Udziałowych. Wspólnie z H. Zarembą zaprojektował Pałac Sportu („Skating Rink”) we Lwowie (1919-1910).

Pinsel Jan Jerzy (ok. 1720-1761/1762), rzeźbiarz

13 V 1751 zawarł w Buczaczu związek małżeński z Marianną Elżbietą z Majewskich Kieytową (wdową po Janie), z którą miał dwóch synów: Bernarda (ochrzczony w Buczaczu 4 VI 1752, ojcem chrzestnym był architekt Bernard Meretyn) i Antoniego (ochrzczony tamże 3 VI 1759). Jego dzieło, rozbieżnie rekonstruowane przez Zbigniewa Homunga i Tadeusza Mańkowskiego zostało krytycznie zweryfikowane przez Jana K. Ostrowskiego. Pinsel w znacznym stopniu zadecydował o wyrazie rzeźby lwowskiej 2. poł. w. XVIII. Jego współpracownikami byli Jan Gertner i Antoni Sztyl, a uczniami Maciej Polejowski i zapewne Piotr Polejowski. Znaczna część jego dorobku została zniszczona za czasów sowieckich. Autor ołtarza św. Mikołaja w kościele w Buczaczu (ok. 1750?), wyposażenia rzeźbiarskiego kościołów Misjonarzy w Horodence (ok. 1752-1755), parafialnych w Hodowicy (ok. 1758; z udziałem Macieja Polejowskiego) i Monasterzyskach (1761; z udziałem Antoniego Sztyla), a ponadto rzeźb Chrystusa Ukrzyżowanego z kościołów Dominikanów w Żółkwi, Franciszkanów i Św. Marcina we Lwowie, W tym ostatnim kościele znajdowały się też 4 figury świętych, z których przynajmniej 2 pochodziły z kościoła Trynitarzy p.w. Św. Trójcy, w którym praca Pinsla jest potwierdzona źródłowo (1757-1758). Ponadto wykonał: kamienną rzeźbę Matka Boska Niepokalana na kolumnie przed fasadą d. kościoła parafialnego w Nowosiółkach Zahalczyckich (ok. 1750), grupę Ukrzyżowania w kościele Dominikanów w Bohorodczanach, 4 figury Ojców Kościoła z ołtarza gł. kościoła w Budzanowie, figurę Św. Feliks a Cantalicio z kościoła Kapucynów (później Szarytek) w Mariampolu. Atrybucja niezachowanej, kamiennej figury Matka Boska Niepokalana, stojącej przed fasadą kościoła Matki Boskiej Śnieżnej we Lwowie (Zbigniew Homung), jest niemożliwa do weryfikacji.

Pintershoffer Anton von, inżynier

Inżynier wojskowy. W r. 1787 sporządził projekt przebudowy klasztoru Kapucynów w Mariampolu na koszary.

Piola Giuseppe (Józef) (1669-1715), architekt

Pochodzący z Valsoldy, architekt czynny w Warszawie i Szczucczynie na usługach Stanisława Antoniego Szczuki. Sprowadzony do Polski przed 1693 zapewne przez Giuseppe Simone Bellottiego. Domniemany autor klasycyzującego kościoła pw. Matki Boskiej Różańcowej i klasztoru Dominikanów w Grodnie (konsekrowany 1673). Przypisuje mu się projekt pałacu Ludwika Pocieja w Różance (wzniesiony w l. 1713-1716).

Piotrowiec Paweł, rzeźbiarz

Pomagał ks. W. Rabczyńskiemu przy wykonaniu kompozycji alegorycznych pochodzących z Kalwarii Świętowidzkiej, obecnie na cmentarzu w Wasilkowie.

Piotrowski Jakub, budowniczy lwowski

W r. 1776 restaurował kamienice Rynek nr 39 we Lwowie. W r. 1787 wybudował kamienicę przy ul. Trybunalskiej we Lwowie.

Piotrowski Junosza Wiktor (zm. 1917), architekt

Ukończył Instytut Inżynierów Cywilnych w Petersburgu. Autor licznych budynków koszarowych, m.in. w Jabłonnie, Białymstoku na Zwierzyńcu i w Ostrogu, a ponadto kościoła św. Barbary w Witebsku (1897) i przebudowy kościoła w Ostrogu.

Piotrowski Wiktor (zm. 1917), architekt

Ukończył Instytut Inżynierów Cywilnych w Petersburgu. Opracował klasycystyczny projekt na odbudowę kościoła w Ostrogu (1896).

Piotr z Lugano (Petrus Italus), murator

Architekt pochodzący z Lugano. Wymieniany w aktach miejskich lwowskich w r. 1543. Wybudował we Lwowie pierwotną Wołoską (1547-1579) oraz dom przy ul. Ormiańskiej nr 20.