Artyści

Ricaud de Tirregaille Pierre (ok. 1726-1776), architekt i inżynier wojskowy

Francuz działający w Hiszpanii, Polsce i Prusach, inżynier wojskowy i wodny, architekt, projektant ogrodów oraz rysownik. W r. 1752 przybył do Polski wówczas patent porucznika w regimencie pieszym hetmana Jana Klemensa Branickiego, który jednocześnie zaangażował go na swoim dworze. Na służbie Branickiego pozostawał do r. 1758, zajmując się głównie zakładaniem i utrzymywaniem instalacji wodnych w ogrodach białostockich. Prawdopodobnie wzniósł również nową rezydencję Michała Fryderyka Czartoryskiego i Eleonory z Waldsteinów w Wołczynie, na miejscu dawnego pałacu Poniatowskich, projektu Johanna Sigmunda Deybla. Od r. 1757 pracował dla Franciszka Salezego Potockiego, któremu zaprojektował i wybudował okazałą rezydencję z ogrodem w Krystynopolu oraz niewielki pałacyk w Perespie. W tym samym czasie wzniósł kilka budowli we Lwowie: pałac łowczego nadwornego koronnego Antoniego Bielskiego, młyn deptakowy dla bernardynów, a być może również – jak sugerował Zbigniew Hornung – pałac metropolity unickiego Leona Szeptyckiego. W r. 1758 podpisał kontrakt na projekt i budowy siedziby podczaszego koronnego Feliksa Czackiego we Lwowie. Przeprowadził ocenę budowy lwowskiej katedry Św. Jura, projektowanej i wznoszonej przez Barnarda Meretyna. Zaopiniowany negatywnie kosztorys sprowokowa konflikt i proces sądowy, który Meretyn wytoczy Ricaud. Zapewne w tym samym czasie w pobliskim Krakowcu architekt wzniósł pałac dla wojewody bełskiego Ignacego Cetnera, a być może był również autorem tamtejszego ogrodu.

Richter Florian, architekt

Współpracownik Pawła Fontany w Warszawie (1753), pozostający następnie na usługach Rzewuskich, odnotowany w protokole wizytacyjnym kościoła w Żydaczowie (1768) jako „ex oppido Brzozdowce architectus”; w Żydaczowie kierował pracami remontowymi. Najprawdopodobniej wzniósł kościół w Brzozdowcach (po 1761-1777, data na fasadzie 1769, konsekracja 1774), adaptując w tym celu projekt Bernarda Meretyna. Przypisuje się mu także projekt i realizację kościoła w Chodorowie (1777-1779) i wieży bramnej. 21 IV 1781 zawarł kontrakt na zburzenie starego kościoła i klasztoru Bernardynów we Fradze i wystawienie nowych; do realizacji nie doszło.

Richtman-Rudniewski Karol Zygmunt (1862-1921), architekt

Architekt, inżynier budownictwa, major Wojska Polskiego. W r. 1904, wraz z Tadeuszem (?) Bauerem i Stanisławem Dydkiem, pracował przy adaptacji drewnianego domu mieszkalnego w Stryju na kaplicę zakonną jezuitów, a rok później przy odnowieniu ołtarza i stworzeniu osobnej kaplicy Matki Boskiej Pocieszenia w kościele Jezuitów we Lwowie. W latach 1904-1905, wraz z Teodorem Talowskim, czuwał nad renowacją kaplicy Matki Boskiej Pocieszenia przy tymże kościele. W r. 1906, wraz z Józefem Piątkowskim, opracował (wybrany do realizacji) projekt domu rekolekcyjnego Jezuitów przy ul. Dunin-Borkowskich we Lwowie. Właściciel firmy prowadzącej budowę kościoła Św. Elżbiety we Lwowie (od 1904.) Podczas I wojny światowej był majorem w armii austriackiej, był dowódcą dyonu zmotoryzowanego garnizonu okręgowego we Lwowie, po powstaniu wojska polskiego utrzymał tą rangę, walczył podczas obrony Lwowa. Zmarł mając 59 lat podczas pobytu w Warszawie, jego ciało sprowadzono do Lwowa i pochowano na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie.

Rieger Orgelbau, firma organmistrzowska

austriacka firma organmistrzowska wywodząca się z firmy założonej w 1845 roku w Karniowie (Jägerndorf), na Śląsku Opawskim przez Franza Riegera (1812-1885) organmistrza, w r. 1873 synowie Otto Anton Rieger (ur. 3.03.1847 w Jägerndorf, zm. tamże 12.12.1903) i Gustav Rieger (ur. 1.08.1848 w Jägerndorf, zm. 20.06.1920 w Wiedniu), przejęli przedsiębiorstwo przemianowane na "Franz Rieger & Söhne", natomiast po zbudowaniu nowej, większej fabryki w r. 1879 zmienili nazwę na "Gebrüder Rieger". W r. 1903 Otto Anton zmarł, a Gustav przeszedł na emeryturę, firmę przejął syn Otto Antona, Otto Rieger (ur. 22.05.1880 w Jägerndorf, zm. tamże 28.03.1920). Za jego czasów firma przekształciła się w największą firmę organmistrzowską w Austrii, miała swoją placówkę także w Budapeszcie. W r. 1920 Josef von Glatter-Götz (ur. 17.11.1880 w Wiedniu, zm. 23.02.1948 w Schwarzach), szkolny kolega Otto II Riegera, przejął kierownictwo nad firmą, a w r. 1924 kupił całą firmę Riegerów. W 1945 roku firma opuściła Jägerndorf i przeniosła się do Schwarzach w Vorarlbergu. Siedziba firmy w Jägerndorf została upaństwowiona i w 1950 roku powstała tam czeska firma Rieger-Kloss. Firma działa do dzisiaj w Schwarzach w Vorarlbergu. W r. 1925 firma wykonała organy do kościół salezjanów pw. Św. Józefa w Przemyślu.

Riemer Salomon (1858-1951), architekt

Architekt lwowski. Autor przebudów wielu kamienic we Lwowie, m.in. Farbachowskiej (1919), kamienicy przy ul. Krakowskiej 24 (od 1894), kamienicy przy ul. Trybunalskiej (2 poł. w. XIX) i drewnianego teatru Żydowskiego (kon. w. XIX).

Righi Tomas (1727-1802), rzeźbiarz

Rzeźbiarz lwowski, od l. 80. w. XVII czynny w Polsce, na usługach Stanisława Augusta Poniatowskiego. Później działał na Litwie gdzie wykonał, m.in. dekorację rzeźbiarską fasady katedry wileńskiej i płaskorzeźby na elewacji pałacu biskupów wileńskich w werkach.

Ritas Leonas, architekt

W r. 1934 według jego projektów zbudowano Jesziwa Knesset Israel w Kownie.

Rocko Igor, architekt

W l. 2001-2006 wspólnie z Aleksandrem Michajliukowem przygotowali plany odbudowy cerkwi unickiej pw. Zmartwychwstania Pańskiego w Witebsku.

Rodakowski Henryk (1823-1894), malarz

Malarz romantyczny, portrecista. Wywodził się z rodziny prawniczej. Kontynuując tradycje rodzinne w latach 1841–1845 studiował prawo w Wiedniu. Tam też uczył się malarstwa u Josepha Danhausera (1805–1845) i Franza Eybla (1806–1880). W latach 1846–1867 mieszkał w Paryżu, gdzie najpierw kontynuował naukę u Leona Cognieta. Na tamtejszym Salonie w 1852 r. odniósł pierwszy większy sukces zdobywając medal I klasy w dziedzinie portretu za obraz przedstawiający podobiznę generała Dembińskiego. Malował głównie portrety, sporadycznie obrazy historyczne (np. Wojna kokosza), rodzajowe (cykl akwarel Album Pałahickie) i animalistyczne (np. Pies Stróż). W swojej twórczości łączył elementy romantyzmu i klasycyzmu. Inspirował się sztuką antyczną i malarstwem włoskiego renesansu (Paolo Veronese). Jego portrety odznaczają się wnikliwą charakterystyką psychologiczną, precyzyjnym rysunkiem, harmonijnym układem postaci, mistrzowskim operowaniem barwą (zwłaszcza czernią i bielą) oraz świetlistą fakturą. Jego dwa arcydzieła – Generał Henryk Dembiński (1852) i Portret matki (1853) – zostały nagrodzone na wystawach paryskich. Za Portret generała Henryka Dembińskiego artysta otrzymał na Salonie paryskim w 1852 r. medal I klasy. Portret matki został nagrodzony medalem III klasy na Wystawie Światowej w Paryżu w 1855 r. Oba płótna przyniosły mu europejski rozgłos. W r. 1878 Rodakowski kupił dwór w Bortnikach, który rozebrał.

Rodecki Kazimierz, malarz

Malarz lwowski. W r. 1837 rozpoczął odnawianie malowideł we wnętrzu katedry łacińskiej we Lwowie - prace te prowadził co najmniej do poł. r. 1842. W r. 1837 udzielił wskazówek odnośnie do zakupu materiałów do czyszczenia nieokreślonych kolumn w katedrze. W r. 1838 pomalował ściany i glify otworów okiennych w kaplicy Ogrojcowej (Boimów) we Lwowie. Rok później pomalował pozytyw organowy w katedrze. Ok. r. 1838 (?) zamówiono u niego oraz u Alojzego Rejchana i Marcina Jabłońskiego 10 obrazów ołtarzowych do kościoła parafialnego w Stryju (nie wiadomo czy zamówienie zostało wykonane).

Rodecki Stanisław, malarz (zm. 1877)

Malarza i fotograf. W l. 1865-1877 prowadził atelier fotograficzne we Lwowie przy ul. Mayera 135 (obecnie ul. Strzelców Siczowych 3). W r. 1851 wykonał polichoromię kościoła kapucynów w Kuktorzu.

Roema (Römer) Alfred Izydor (1832-1897), malarz, rzeźbiarz

W r. 1894 namalował obraz "Madonna Pińska" do katedry w Pińsku.

Röhring Arnold Karol (1840-1913), naczelny ogrodnik miasta Lwowa

Inspektor plantacji miejskich, dyrektor ogrodów miejskich i naczelny ogrodnik miasta Lwowa. Ukształtował park krajobrazowy przy pałacu w Koropcu, twórca parku stryjskiego we Lwowie.

Roliński Aleksander, malarz

Autor dekoracji malarskiej wnętrza kościoła w Hodowicy. W latach 1788-1803 brał udział w pracach nad dekoracją malarską kościoła Sw. Mikołaja we Lwowie. W październiku i listopadzie r. 1794 pozłocił kielich, a 28 IV 1795 monstrancję do figury Św. Jacka na fasadzie kościoła Bożego Ciała we Lwowie.

Romalini, rzeźbiarz

Wykonał kolię nagrobka Zofii czartoryskich Zamoyskiej. Oryginał w kościele S. Croce we Florencji autorstwa L. Bartoliniego.

Roman Hawryło, cieśla

W r. 1876 zbudował cerkiew pw. Narodzenia Najświętszej Bogurodzicy w Rozłuczu.

Romanowski Jan (1916-1997), inżynier

W r. 1934 prowadził budowę kaplicy w Glińsku wg proj. arch. Alfreda Broniewskiego.

Romański J., architekt

Przygotował plany odbudowy dawnej cerkwi (obecnie kościół parafialny) w Terebinie (2000-2004).

Romanus Karol, architekt

Autor projektu, z udziałem Wacława Rzewuskiego, kościoła w Podhorcach (realizacja 1752-1766, z udziałem ogrodnika Podhoreckiego Johanna Christiana Seydla oraz gen. majora wojsk koronnych Christiana Dahlke).

Ronk Paweł, murarz

Murator z Poznania, twórca(?) synagogi w Brześciu Litewskim w r. 1568. Być może tożsamy z jednym trzech z muratorów noszących nazwisko de Ronchi (de Rynk, Delranko, Derak, Derang, Delrek), działających w Krakowie w latach 70-tych w. XVI, m.in. Pietrem Antoniem i jego bratem Nicolo.

Rosenhaus Daniel, technik budowlany

Opracował plany budowy Synagogi Chórlanej w Wilnie (1902-1914).

Rosen Jan Henryk malarz (1891-1982)

W latach 1929-1931, przy udziale Jana Kazimierza Smuczaka, ozdobił malowidłami kaplicę seminarium duchownego w budynku d. klasztoru Karmelitanek Bosych we Lwowie. W r. 1931 wykonał malowidło Chrzest Chrystusa w baptysterium kościoła Św. Marii Magdaleny we Lwowie, a także zaprojektował witraże w oknach wychodzących na wiry darz klasztornym, wykonanych w zakładzie witraży F. Białkowskiego w Warszawie. Zaprojektował polichromię kościoła Jezuitów w Stanisławowie (1932; realizacja Jan Kazimierz Smuczak). Niedoszły autor malowideł ściennych w kościele Karmelitanek Bosych przy ul. Krzyżowej we Lwowie.

Rosset A., kamieniarz

Właściciel zakładu kamieniarskiego w Warszawie.

Rossi Giuseppe, malarz

Malarz, freskant warszawski, przez większość życia związany z dworem Elżbiety z Lubomirskich Sieniawskiej dla której prowadził m.in. prace w jej pałacu w Łubnicach i w Wilanowie. W l. 1722-1723 na zlecenie Sieniawskiej wykonał dekorację malarską sklepienia kościoła jezuitów pw. Matki Boskiej Bolesnej (obecnie Dominikanów) w Jarosławiu za sumę 10 tysięcy tynfów. Malowidła Rossiego w latach 1731-1732 uzupełnione zostały polichromią autorstwa Adama Swacha i być może Joachima Ornanusa. Dziełem Rossiego są następujące kompozycje figuralne wpisane w fikcyjną architekturę: scena ukazująca Marię jako opiekunkę zakonu jezuitów (gruntownie przemalowana) w prezbiterium, Wniebowzięcie Matki Boskiej oraz Czterej królowie adorujący Trójcę Św. na sklepieniu nawy głównej, aniołowie z atrybutami Męki Pańskiej w niższych partiach sklepienia, jak również portret Elżbiety Sieniawskiej na ścianie nad chórem muzycznym i jego pendant — portret Alojzy Chodkiewiczowej.

Rossi Pietro (1761-1831), architekt

W l. 1801-1806 odbudował kościół pw. Św. Stefana w Wilnie.

Rostworowski K., student architektury

Zaprojektował kaplicę cmentarną w Lidze, budowaną w l. 1930-1937 (nieukończona).

Rostworowski Tadeusz (1862-1928), architekt

Syn Romana. Arhitekt i malarz. Absolwent Cesarskiej Akademii w Petersburgu. Wzniósł, m.in. gmach zarządu kolei żelaznych poleskich (później wileńskiej dyr. PKP) na Wielkiej Pohulance róg Słowackiego w Wilnie i hotel Georgessa przy ul. Mickiewicza nr 20 w Wilnie, kościół parafialny w Landwarowie. Wzniósł kaplice pałacową Skirmuttów w Mołodowie (1905-1908), dwór w Rudakowie (ok. 1910),przebudował dwór w Widzach Łowczyńskich (ok. 1900), rozbudował dwór w Olszewie (1893, )wykonał projekt dworu w Łyntupach (w.XIX/XX), przebudował pałac w Landwarowie (1899), wzniósł pałac w Łączynowie. Przypisuje mu się budowę kościoła w Porzeczu (1907), projekt kolonii Kolejkowej w Łapach (1922-1930). Remontował kapice parafialną w Możejkowie (1910).

Rouba Kazimierz, malarz

W r. 1925 wspólnie z Michałem Roubą wykonał polichromię wnętrza kościoła w Różance.

Rouba Michał (1893-1941), malarz

Uczył się w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, w pracowni Jacka Malczewskiego. W r. 1925 wspólnie z Kazimierzem Roubą wykonał polichromię wnętrza kościoła w Różance.

Roztworowski Tadeusz (1862-1928), architekt, malarz

Architekt wileński. Od r. 1876 uczeń Cesarskiej Akademii w Petersburgu. Autor m.in. gmachu zarządu kolei żelaznych poleskich na Wielkiej Pohulance w Wilnie, hotelu Georgessa przy ul. Mickiewicza w Wilnie, kościoła parafialnego w Landwarowie. Zaprojektował bramę do kompleksu pałacowego w Narowli.

Ruczkow, malarz

Malarz ikon pochodzący z Moskwy.

Rudkowicz Michał, malarz

Malarz z Żółkwi. Autor sygnowanej ikony Chrztu Chrystusa w cerkwi greckokatolickiej w Kowalówce.

Rudnycki Jakiw, architekt

Architekt ukraiński. Autor projektów wielu cerkwi, m.in. w Komarnie (1925, niezrealizowany), Isajach (1928, niezrealizowany), Leninie Małej (1928, wspólnie z A. Menkewyczem).

Rudziński S., malarz

Wspólnie z B. Wiśniewskim wykonał w r. 1909 wykonał dekoracje malarską katedry w Pińsku.

Rudzki-Wężyk Jan (1792-1874), architekt

Malarz, rzeźbiarz i architekt. Był członkiem Akademii św. Łukasza w Rzymie. We własnym majątku Sławsku (pow. Konin) założył fabrykę porcelany oraz postawił zabudowania dworskie. Wykonał projekt pałacu w Raju koło Brzeżan.

Rulf Antoni, malarz

Malarz ze Szczerca. W r. 1882 pozłocił ołtarz w kaplicy Pana Jezusa w kościele w Tuligłowach.

Rusinek Stanisław (1909-1983), rzeźbiarz

Rzeźbiarz i kamieniarz z Boguchwały k. Rzeszowa. Kształcił się w Państwowej Szkole Przemysłu Drzewnego w Jaworowie; 1927-1928 praktykował u Jana Fischera we Lwowie, 1928-1932 pracował w warsztacie Tadeusza Janika w Rzeszowie, w r. 1936 osiedlił się w Zaścianoczu k. Trembowli. Ok. 1936-1939 wykonał kropielnicę i kamienne rzeźby przed fasadą, a w r. 1939 tablicę pamiątkową ku czci ks. Edwarda Dębnińskiego w kościele w Ostrowczyku. W czasie II wojny światowej powrócił do Boguchwały.

Ruśkiewicz Aleksander, architekt

Autor projektu typowego (1926) wg którego zbudowano szkołę w Księżynach.

Russelli (Rousell) Tommaso, architekt

Architekt wojskowy czynny w Wilnie. Na prośbę archidiakona inflanckiego Młożewskiego opracował w r. w 1766 pomiary placów stefanowiczowskich na Imbarach w Wilnie. W r. 1755 magistrat wileński zawarł z nim umowę o przerobienie elewacji i sztukaterii ratusza. Wykonał abrysy kramów na rynku wileńskim, które wybudował w r. 1756. Budował w Wilnie pałac marszałków Wielkiego Ks. Litewskiego (od 1769 – kasztelanów wileńskich). Wznosił kościół Dominikanów w Szumsku (1769-1789).

Rustem Jan (1762-1835), malarz

Malarz wileński. Malarstwa uczył się w Malarni, u Jana Piotra Norblina, a następnie Marcella Baciarellego. Wykonał polichromię w drewnianym kościele filialnym w Duksztach Starych. W l. 1788-1790 przebywał w Niemczech. W r. 1798 ostatecznie osiadł na Litwie i rozpoczął pracę na Uniwersytecie Wileńskim, u boku Franciszka Smuglewicza.

Ruszczyc Ferdynand (1870-1936), malarz

Malarz, grafik, rysownik, scenograf, pedagog. Malował głównie krajobrazy. Reprezentował symboliczny nurt Młodej Polski. Był autorem ilustracji, winiet i okładek książkowych. Projektował m.in. plakaty, ekslibrisy i znaczki. Pisał też artykuły o zabytkach Wileńszczyzny. W 1890 rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie w Petersburgu, uczęszczał, jako wolny słuchacz, na wykłady na petersburskiej Cesarskiej Akademii Sztuk Pięknych. Za zgodą rodziców, po dwu latach, zrezygnował ze studiów prawniczych i zdał egzamin na Akademię Sztuk Pięknych, na której w latach 1892–1897 studiował malarstwo pod kierunkiem Iwana Szyszkina i Archipa Kuindżiego. Podróżował m.in. na Krym, do Francji, Niemiec, Włoch i Szwecji (wyjazdy studyjne). W 1897 debiutował na wystawie prac dyplomowych ASP w Petersburgu i do 1900 jego prace były prezentowane podczas dorocznych wystaw tej akademii. W 1935 otrzymał tytuł profesora honorowego Uniwersytetu Stefana Batorego z rąk prezydenta Ignacego Mościckiego. Być może udzielał wskazówek przy tworzeniu polichromii wnętrza kościoła w Turośni Kościelnej.

Rutkowicz Iwan (poł. w. XVII-1703?), malarz

Pochodził zapewne z Białego Kamienia, uczył się zapewne u Romana Mogilnickiego w Kamionce Strumiłowej. Artysta mógł być aktywny już w latach 60. XVII wieku. Sygnowane przez Iwana Rutkowycza dzieła pochodzą dopiero z lat 80. i 90. XVII wieku. W tym czasie w Żółkwi działał kierowany przez niego warsztat. Zachowało się wiele pojedynczych ikon i pełnych ikonostasów sygnowanych przez I. Rutkowicza, m.in. w. Wolicy Derewlańskiej, Zółkwi i Nowej Skwarzawie.

Rużyłowycz Aftanasij, rzeźbiarz

W r. 1837 wspólnie z malarzem Stefanem Kowaczem ze Starego Sambora wzniósł ikonostas w cerkwi w Michałowcach.

Rybarski Walery, inżynier

Inżynier z Mariampola. W kon. w. XIX zaprojektował Bejt Midrasz w Mariampolu i synagogę Hachnasat Orchim (1899).

Rybczyński M., architekt

Sygnował, wraz z Z. Sobolewskim, projekt rezydencji Jezuitów w Kołomyi (zatwierdzenie i realizacja 1902).

Rybkowski, ogrodnik

Ogrodnik warszawski. Zaprojektował ogród przy dworze Zdziechowskich w Nowosiółkach Wielkich (po 1820).

Ryczgórski-Sawicz, inżynier

W r. 1939 przygotował plany budowy kaplicy publicznej w Babinie.

Rygier Teodor (1841-1913), rzeźbiarz

Studiował w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie, edukacje kontynuował w Dreźnie i Monachium. W l. 1880-1881 wykonał rzeźby „Duch Opiekuńczy Galicji” oraz „Praca i Oświata” zdobiące fasadę Sejmu Galicyjskiego we Lwowie.

Rylski I., architekt

Odbudował pałac Broel-Platerów w Bortkuszkach po pożarze w r. 1913.

Rymgayłło Fulgenty Lucjan (1805-1870), malarz i architekt

(1805-1870), malarz i architekt. Zaprojektował eklektyczny pałac w Pogryżowie.

Rypski, ogrodnik

Ogrodnik warszawski. Zaprojektował ogród w Brańczycach (po 1858) i Zaladziu (kon. w. XIX).

Rysiakiewicz Michał, budowniczy

Budowniczy z Sieniawy. Zaprojektował i prowadził budowę kaplicy w Horodyszczu, rozpoczętą w r. 1901. W latach 1902 i 1905 pracował przy kościele w Kozłowie. W początkowej fazie budowy prowadził budowę kościoła w Tarnowie, wzniesionego w latach 1902-1903.

Ryslakiewicz Mieczysław, technik bud.

Technik budowlany z Czortkowa. W r. 1935 kierował budową plebanii przy kościele w Trybuchowcach. Zaprojektował plebanię w Słobódce Dżuryńskiej, wzniesioną w latach 1936-1938.

Rysztej Konstanty, cieśla

W r. 1814 zbudował cerkiew w Wysocku Niżnym.

Rzeczycki Kazimierz (1875-1909), architekt

Architekt. Wraz z Wasylem Nahirnym zaprojektował i nadzorował budowę cerkwi w Bóbrce, Ramenowie i dwóch w Poturzycy.

Rzegociński Witold (1883-1969), malarz, witrażysta

Studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Zaprojektował witraże do pałacu sportu we Lwowie, wykonane w fabryce S. G. Żeleńskiego we Lwowie.

Rzymianin Paweł (Dominici Paolo) (zm. 1618), architekt

Architekt lwowski, jeden z przełożonych lwowskiego cechu murarzy. Przypuszczalnie brał udział w budowie kolegiaty w Żółkwi (1610-1618) rozpoczętej przez Pawła Włocha zw. Szczęśliwy. W testamencie sporządzonym w r. 1618 wspomniał, że pracował dla klasztoru Benedyktynek we Lwowie, który w tym czasie miał już być niemal ukończony. Na podst. tej wzmianki część badaczy wiązała jego osobę z projektem kościoła i klasztoru tego zgromadzenia. Tadeusz Mańkowski sugerował, że Rzymianin kierował budową świątyni już od r. 1593 (co jest wykluczone, gdyż data ta wyprzedza zakup terenu pod pierwszy, drewniany kościół). Przez część badaczy uważany jest za architekta cerkwi Wołoskiej we Lwowie. Mańkowski przypisał mu także projekt kościoła w Żurowie, kaplic Buczackich i Kampianów przy katedrze łacińskiej oraz udział w projektowaniu kolegiaty i zamku w Żółkwi]. Michał Kurzej zasugerował, że Rzymianin był zatrudniany niejako architekt, ale wykonawca elementów kamieniarki. Miał rozpocząć budowę kościoła Bernardynów we Lwowie; w źródłach jest określony jako „architectus primus” tego kościoła. Andrzej Betlej uważa, że nie ma powodów do deprecjonowania jego roli i uznawania go za dostawcę materiałów budowlanych, jak to uczynił Michał Kurzej. W r. 1608 był jednym z konsultantów komisji królewskiej określającej kształty i rozmiary działki pod budowę kościoła Jezuitów we Lwowie. Wraz z Pawłem Szczęśliwym zaprojektował w r. 1598 kamienicę Massarich (Rynek 14) we Lwowie.

Sabaraj Andrij, snycerz

W r. 1937 wykonał nowy ikonostas (z obrazami Antona Manastyrskiego) dla cerkwi w Dziewiętnikach.

Sacco de Józef (Giuseppe) (1739-1789), architekt

Architekt włoski, czynny na terenie Wielkiego Księstwa Litewskiego. Major kawalerii, horodniczy grodzieński. Stale zamieszkały w Grodnie. W r. 1773 polecony został przez prymasa Antoniemu Tyzenhausowi do robót kościelnych w Grodnie, od r. 1774 zaś przeszedł na stalą służbę u tegoż. Do Polski przyjechał przed r. 1767. Prowadził prace m.in w Warszawie, Grodnie i Wilnie. W r. 1794 uzyskał tytuł architekta Jego Królewskiej Mości.

Sacco de Józef (Giuseppe) (1739-1789), architekt

Sachs Gustaw (1852-1937), architekt

Architekt wiedeński. Zaprojektował cerkiew pw. Św. Jerzego we Lwowie, zbudowana w l. 1897-1899.

Sadkowski (Satkowski) Michał, organmistrz

Ok. 1765 wykonał 20-głosowe organy do kościoła Bożego Ciała we Lwowie. 23 II 1774 zawarł umowę z dominikanami w Podkamieniu na wykonanie organów 18-głosowych.

Sadkowski Tadeusz, inżynier

W r. 1936 przygotował projekt budowy kaplicy publicznej w Rudni Łęczyńskiej.

Sadłowski Władysław (1869-1940), architekt

Studiował we Lwowie i w Wiedniu. Od 1899 – profesor państwowej szkoły przemysłowej we Lwowie, w l. 1911–1934 – profesor politechniki tamże. Zaprojektował nową więźbę kopulastego dachu nad nawą kościoła Dominikanów w Tarnopolu i sporadycznie doglądał prac remontowych prowadzonych w latach 1906-1908. Autor projektu ołtarza gł. w kościele Sakramentek we Lwowie (ustawionego w r. 1903); przypisanie mu istotnej roli w wykończeniu architektury tejże świątyni jest niesłuszne. W r. 1905 kierował pracami restauracyjnymi w kaplicy Kampianów we Lwowie. Wykonał też projekt nowej aranżacji wnętrza kaplicy Pana Jezusa Miłosiernego (Ubogich) w katedrze, zrealizowany w latach 1905-1907. W r. 1931 wykonał projekt stalli do chóru zakonnego za ołtarzem gł. kościoła Bożego Ciała we Lwowie, nieprzyjęty do realizacji.

Sadowski Edward, ogrodnik

Zaaranżował ogród w Markucicach (2 pol. w. XIX).

Salkowski Leopold, malarz

Uwalił na rysunkach Bejt Midrasze w Olicie i Wisztyńcu (1857).

Salzmann Jan (1869-1940), budowniczy

Studiował w Instytucie Politechnicznym oraz w Akademii Sztuk Pięknych w Wiedniu. Wykładał budownictwo na uniwersytecie lwowskim. Był inspektorem budownictwa. W l. 1837-1847 prowadził budowę teatru Skarbkowskiego we Lwowie według planów Ludwika Pichla. 28. 12. 1848 przedłożył magistratowi Lwowa projekt odbudowy spalonej wieży ratuszowej. W r. 1841 budował wille na Zofiówce we Lwowie. Twórca pałacu arcybiskupiego we Lwowie przy ul. Czarneckiego z fundacji arcbp. Franciszka Pischtecka (1844).Zaprojektował nową więźbę kopulastego dachu nad nawą kościoła Dominikanów w Tarnopolu i sporadycznie doglądał prac remontowych prowadzonych w latach 1906-1908. Autor projektu ołtarza gł. w kościele Sakramentek we Lwowie (ustawionego w r. 1903); przypisanie mu istotnej roli w wykończeniu architektury tejże świątyni jest niesłuszne. W r. 1905 kierował pracami restauracyjnymi w kaplicy Kampianów we Lwowie. Wykonał też projekt nowej aranżacji wnętrza kaplicy Pana Jezusa Miłosiernego (Ubogich) w katedrze, zrealizowany w latach 1905-1907. W r. 1931 wykonał projekt stalli do chóru zakonnego za ołtarzem gł. kościoła Bożego Ciała we Lwowie, nieprzyjęty do realizacji.

Samek Wojciech (1861-1921), rzeźbiarz

Rzeźbiarz, właściciel zakładu rzeźbiarskiego w Bochni. Uczył się u cechowych mistrzów kamieniarskich, w krakowskiej Szkole Przemysłowej oraz u Franciszka Wyspiańskiego. Pracował w zakładzie rzeźbiarskim „Eckhard i Konecki” w Wiedniu. Po powrocie do Polski w 1885 założył w Bochni „Zakład Rzeźby Artystycznej”, w którym pracowali rzeźbiarze, rysownicy, złotnicy i inni rzemieślnicy – łącznie 30-40 osób. Zawodowo współpracował m.in. ze Stanisławem Bodnickim z Krakowa. Zakład wykonywał m.in. ołtarze, posągi świętych, nagrobki, feretrony. Zamówienia napływały przede wszystkim z terenu Galicji. W 1899 na wystawie we Lwowie za swoje prace został nagrodzony złotym medalem, a w 1905 otrzymał złoty medal na wystawie w Tarnowie. Zakład kamieniarski przekazał siostrzeńcowi, który na mniejszą skalę prowadził go przez kilkanaście lat. Wykonał: figury do ołtarza gł. w kościele Jezuitów w Stanisławowie (1895), rzeźby Matka Boska przed kościołem Kapucynów w Kutkorzu (1906) oraz Matka Boska Niepokalana i Św.Franciszek zdobiące bramę przed tymże kościołem (1908), figurę Najśw. Serce Jezusa w ołtarzu gł. kościoła w Wygodzie (1908), feretron z figurą Najśw. Serce Jezusa dla kościoła w Kamionkach Wielkich (1908), chrzcielnicę do kościoła Misjonarzy w Milatynie Nowym (przed 1909), feretron z figurą Matki Boskiej Niepokalanej, do drewnianej kaplicy przy klasztorze Kapucynów na Zamarstynowie we Lwowie (zakupiony w r. 1909), ołtarz gł. i dwa ołtarze boczne do kościoła w Nowosiółce-Bekierowiec (1911). Przed r. 1910 wykonał figury: Chrystusa Ukrzyżowanego (3; w tym 2 krzyże procesyjne) i Chrystusa Zmartwychwstałego do kościoła parafialnego w Gródku Jagiellońskim, Matki Boskiej Niepokalanej do kościoła w Szczercu oraz Chrystusa w grobie do kościoła w Żulinie. Był być może autorem sprowadzonego z Bochni ołtarza z rzeźbą Najśw. Serce Jezusa w nawie pn. kościoła w Bryńcach Zagómych (1914).

Samuel syn Salomona, malarz

Malarz, współtwórca polichromii wnętrza synagogi w Żydaczowie (1792-1809, wraz z Jehielem Michaelem, synem Pereca).

Sanakiewicz Andrzej, cieśla

W latach 1892-1893 prowadził budowę kościoła w Dołhej Wojniłowskiej.

Sandig Henryk (1897-1944), architekt

Absolwent Wydziału Architektury Technische Universität w Wiedniu (1923). W l. 1934-1937 brał udział przy projektowaniu zespołu pięciu kamienic czynszowych przy ul. Sykstuskiej (nr 51-59). Zaprojektował kamienice przy ul. Nowy Świat 16, we Lwowie (1937).

Sandomierzanin Benedykt, architekt

Architekt Zygmunta I, czynny przy budowie królewskiego zamku w Grodnie.

Sanecki F., inżynier

Inżynier, c.k. zarządca górniczo-hutniczy. Najprawdopodobniej przygotował projekt kościoła filialnego w Stebniku, zbudowanego w r. 1894.

Saranczuk M., kamieniarz

Kamieniarz.

Sarzyński Mirosław, architekt

W l. 2000-2001 na podstawie przygotowanego przez architektów Mirosława Sarzyńskiego i Ryszarda Lutomskiego zostały przebudowane stajnie w Eoskoszy dla celów hotelowych.

Sawicki, inżynier wojskowy

Inżynier wojskowy, w stopniu podpułkowniku. W l. 1860-1864 przebudował zespół podominikański w Pińsku.

Sawicz A., inżynier

Prowadził remont kościoła parafialnego Bezdzieżu w r. 1914.

Scamozzi Vincenzo (1548-1618), architekt

Przygotował dla Krzysztofa Zbaraskiego plany Twierdzy w Zbarażu (niezrealizowane).

Schacht Gustaw, architekt

Przypisuje mu się budowę wzniesionego po r. 1861 drewniano-murowanego pałacyku w Landwarowie. W l. 1852-1874 według jego projektu Ignacy Łopaciński wybudował kaplicę dworską w Sarii.

Schaeffer Kazimierz, rzeźbiarz

Właściciel zakładu snycerskiego w Piekarach Śląskich. Wykonał rzeźby: Św. Antoni dla kościoła w Bryńcach Zagómych (ok. 1926), Najśw. Serce Jezusa do ołtarza bocznego w kościele w Tamawicy Polnej (1927), Matka Boska z Lourdes, Św. Antoni z Dzieciątkiem i Św. Franciszek dla kościoła Bernardynów w Samborze (1936; ostatnia z figur zachowana w kościele parafialnym tamże) i szopkę bożonarodzeniową do kościoła w Bohorodyczynie. Ponadto w latach dwudziestych w. XX wykonał obraz Matka Boska Nieustającej Pomocy do kościoła w Sokołowie.

Schapira G.,malarz

W r. 1854 otrzymał zapłatę za malowanie i złocenie większości wyposażenia w kościele w Krotoszynie, namalował obraz Matka Boska i 5 innych przeznaczonych do ołtarzy oraz sporządził bliżej nieokreślona tablicę pamiątkową. Wykonał metalową tablicę pamiątkową ku czci króla Jana III Sobieskiego w dwusetną rocznicę odsieczy Wiednia (sygn. G. SCHAPIRA we Lwowie), znajdującą się w kruchcie kościoła parafialnego w Olesku.

Schick (Schyk, Szyk) Michael SJ (1714-1746), rzeźbiarz i sztukator

Niemiecki rzeźbiarz i sztukator. Wstąpił do zakonu w r. 1739 w Wilnie, zapewne już w nowicjacie założył pracownię sztukatorską i ozdabiał ołtarze kościoła św. Ignacego. Przypuszczalny nauczyciel Jakuba Gryma SJ. Przeniósł się do kolegium akademickiego i ozdabiał kościół św. Jana. Zmarł na gruźlicę, został pochowany w podziemiach kościoła św. Jana.

Schildhaus Karol, architekt

Kapitan wojsk W. Ks. Litewskiego. Architekt hetmana Ogińskiego. Budował murowany dwór w Krystynowie na Pińszczyźnie dla M. Butrymowicza. Miał sprawę sądową z Janem Jakubem Preyzygiem budowniczym, o niewykończenie budowy pałacu Michała Ogińskiego w Grodnie w r. 1790. W r. 1805 występował jako rzeczoznawca w sprawie zburzenia lub restaurowania bramy zamkowej w Wilnie. W r. 1807 taksował pałac należący do Wincentego Tyszkiewicza przy zbiegu Wileńskiej i Trockiej. Remontował kościół w Iwiu (1780), zbudował pałac "Mur" w Pińsku (1784).

Schimser Anton (1790-1839), rzeźbiarz

Starszy brat Johanna. W r. 1823 otrzymał od władz galicyjskich zamówienie na wykonanie pomnika gubernatora Galicji Franza von Hauera, ustawionego w r. 1824 kościele Bożego Ciała we Lwowie. Autor rzeźb Ewangeliści w ołtarzu gł. kościoła ewangelickiego we Lwowie (d. kościół Św. Urszuli), wykonanym w r. 1824 przez stolarza Sacherla.

Schimser Jan (Johann) (1793-1856), rzeźbiarz

Rzeźbiarz, brat Antona, ojciec Leopolda. W latach 1838-1839 odkuwał gzymsy w trakcie restauracji kościoła Bożego Ciała we Lwowie. W r. 1838 jego warsztat wykonał (wg projektu Stebnickiego), kolumny empory chóru muzycznego w katedrze łacińskiej we Lwowie.

Schimser Leopold (1834-1888), rzeźbiarz

Syn Jana, właściciel lwowskiej „Fabryki Wyrobów z Kamienia”. Firma wykonała ołtarz gł. (1877-1889) i ołtarz św. Jozafata w kaplicy wsch. (1880-1889) kościoła Franciszkanek Najśw. Sakramentu, epitafium Józefa Reitzenheima w kościele Bożego Ciała (odsłonięte 22 VI 1886) oraz stopnie przed wszystkimi ołtarzami w kościele Jezuitów we Lwowie (1889-1890).

Schimser Wiktoria (1838–1908), rzeźbiarka

Żona Leopolda (1833–1888), po jego śmierci prowadziła rodzinna firmę rzeźbiarską we Lwowie założoną przez Jana Schimsera.

Schleyen Artur (1866-1912), architekt

Absolwent Politechniki we Lwowie. W r. 1907 zaprojektował nowe skrzydło oficyny kamienicy przy Rynek nr 12 we Lwowie.

Schlüter Andreas (Andrzej), (ok. 1660-1714), rzeźbiarz

W latach 1692-1693 wykonał w Warszawie (?) dwie pary bliźniaczych nagrobków: Jakuba Sobieskiego i Stanisława Daniłowicza dla kolegiaty w Żółkwi oraz Teofili i Marka Sobieskich dla kościoła Dominikanów tamże. Dekoracja rzeźbiarska tych ostatnich uległa zniszczeniu w pożarze z r. 1739 i została wykonana na nowo przez nieznanego artystę (przypisywana Janowi Jerzemu Plerschowi). Przez Tadeusza Mańkowskiego, Mieczysława Gębarowicza, a ostatnio Kevina E. Kandta uznany za autora portalu gł. klasztoru Bonifratrów we Lwowie. Być może realizował też prace rzeźbiarskie wewnątrz przyklasztornego szpitala, m.in. dekorację kominków. Przypisuje się mu autorstwo figury Chrystus Ukrzyżowany w ołtarzu bocznym kościoła Jezuitów we Lwowie.

Schmidt, rzeźbiarz-amator

Rzeźbiarz-amator (z zawodu leśniczy). Autor ołtarza do kościoła w Boryni (1928).

Schmidt (Schmid) Wilhelm (1812-1872), architekt

Architekt. Od 1835 pracował we Lwowie. Adiunkt wydziału budowlanego wicekrólestwa galicyjskiego. Pracował na kolei. Architekt miejski we Lwowie. We Lwowie budował gmach komendy korpusu przy pl. Bernardyńskim nr 6 oraz dom przy ul. Jagiellońskiej nr 28. Kierował odbudową spalonego w r. 1848 ratusza lwowskiego. W l. 1837-1839 realizował, pod kierunkiem Jana Salzmanna, przebudowę d. klasztoru Karmelitanek Trzewiczkowych i kościoła Św. Agnieszki na bibliotekę i instytut naukowy (Ossolineum). W r. 1839 lwowskie benedyktynki zamówiły u niego projekt budynku szkoły przyklasztornej, ale nie doszło do jego realizacji. Zmarł we Lwowie 25.03.1872, pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim.

Schmidt Johann Christoph (1701-1759), rzeźbiarz

Syn rzeźbiarza Jana Schmidta. Praktykował u Krzysztofa Peuckera, późniejszego teścia, w jego warsztacie w Reszlu. Przypuszcza się jednak, że wcześniej pobierał nauki w Warszawie lub nawet Dreźnie. Wykonał ołtarz główny w katedrze w Grodnie (1736-1737).

Schneider Tadeusz, architekt

Prawdopodobnie zaprojektował kościół w Chodaczkowie Wielkim, wzniesiony w latach 1925-1934. Wykonał niezrealizowane projekty rozbudowy kościoła w Czukwi (1925) oraz podwyższenia wieży kościoła w Jaworowie.

Schönwald, ogrodnik

W r. 1900 przearanżował park krajobrazowy przy pałacu w Kurmenie.

Schraffl (Schrafl, Schraf) Józef br. SJ (1698-1751)

Stolarz pochodzący z Tyrolu. W latach 1721-1724 pracował w kościele Jezuitów we Lwowie. Autor ołtarzy w pierwszym kościele Jezuitów w Stanisławowie (od 1729).

Schreiber Izaak, blacharz

Pochodzący z Gródka blacharz. z Gródka. W r. 1931 pokrył blachą hełm wieży kościoła w Lubieniu Wielkim.

Schretter Johann, malarz

Malarz czynny przy wykonywaniu wyposażenia w kościele Brygidek w Grodnie w r. 1642, wspólnie ze sncerami Johannem Schretterem, Georgiem Zehlem, Kohanem Hildebrandtem i organmistrzem Martenem Friese.

Schretter Karol, architekt

Architekt. Wg jego projektu po r. 1931 częściowo przywrócono pierwotny wygląd katedry rzymskokatolickiej pw. Narodzenia NMP (dawna katedra greckokatolicka) w Chełmie.

Schrödl Emil, rzeźbiarz

Jako reprezentant wiedeńskiej firmy Carla Feldbachera otrzymał zlecenie na dekorację rzeźbiarską m.in. klatki schodowej gmachu Politechniki Lwowskiej, fasady Szkoły żeńskiej św. Antoniego we Lwowie i kaplicy Kiselków i Stroynowskich na Cmentarzu Łyczakowskim.

Schröger Ephraim (1727-1783), architekt

Architekt i budowniczy polski niemieckiego pochodzenia. Przypisuje się mu (a także Dominikowi Merliniemu) projekt fasady kościoła w Krakowcu.